پارت ۹ جلد دوم اسطوره

-منو ببین…!

چشمان بازیگوش و هیجانزده اش را به صورتم دوخت…شمرده و محکم گفتم:

-دختر مهندس بزرگمهر…یا همون مهتا…توی پروژه هایی شرکت می کنه که پدرش حضور داشته باشه…تنها نمی ره..این یک! کسی جرات نمی کنه به دختر پیمانکار چپ نگاه کنه..این دو…!مهتا جاهایی می ره که نزدیک شهره و توی هتل اقامت می کنه..این سه…!حتی توی هتل هم با پدرش هم اتاقه…اینم چهار…!

برق امید از نگاهش رفت.

-خب منم جایی ببرین که هتل داشته باشه.

گردنم را مالیدم و پشتم را به پشتی مبل زدم و گفتم:

-فعلاً همچین پروژه ای نداریم.

در صورتش التماس موج می زد.

-یعنی هیچ راهی نیست؟

کمی فکر کردم و گفتم:

-فقط یه راه…

قسم می خورم اوج گرفتن ضربان قلبش را شنیدم.

-چی؟

به زحمت رنگ شیطنت را از کلامم زدودم و گفتم:

-شبا رو هم پیش خودم باشی…تو کانکس من…

تمام تنش تکان خورد…با چشمان از حدقه در آمده گفت:

-بله؟

به زور خنده ام را مخفی کردم و گفتم:

-یه عقدنامه قلابی جور می کنیم…خرجش یه میلیون تومنه…در عوض هم خیال من راحت میشه هم تو به مراد دلت می رسی.

دهان بازش را بست و گفت:

-شوخی می کنی دیگه…!

ابروهایم را بالا انداختم و گفتم:

-نه…

زورکی خندید.

-همینم مونده…عقدنامه قلابی…

چشمکی زدم و گفتم:

-مشکلت با قلابی بودنشه؟نترس بابا…فقط عقدنامه ش الکیه..بقیه ش واقعیه…

تمام صورتش رنگ خون گرفت.جیغ زد:

-دانیار…!

با آرامش سیگاری از توی جیبم درآوردم و گفتم:

-ها؟چیه؟فکر کردی من از اون کارگرا کمترم؟یا سیب زمینی ام؟یا مسیح مقدسم؟

از جا پرید..کیفش را چنگ زد و با حرص گفت:

-یه کلمه بگو نه..بگو نمی ذارم بری…بگو از نظر من زن به درد عمران نمی خوره…بگو خوشم نمیاد کار یاد بگیری…چرا بهونه میاری؟

پک عمیقی به سیگار زدم و گفتم:

-بهونه نیست..تنها راه حل موجوده…

نزدیک در ایستاد و گفت:

-راه حلت بخوره تو سر…

نفسش را فوت کرد و با بغض ادامه داد:

-تو سر من…

و از اتاق بیرون رفت…با رفتنش به خنده ام اجازه رها شدن دادم و نفس راحتی کشیدم…حداقل تا مدتی از اصرارهایش خلاص شده بودم…!

دستم را پشت سرم گذاشتم…کمرم را کشیدم و به خنده های ضعیف دایی لبخند زدم…صدایش با تاخیر می رسید…اما مهم این بود که هنوز صدایش می رسید.در حالیکه سرفه می زد و می خندید گفت:

-با این پیشنهاد بی شرمانه کلاً خودت رو خلاص کردیا…

با خیال راحت پاهایم را روی میز گذاشتم و گفتم:

-نه بابا…دو روز دیگه با یه راه حل جدید میاد سراغم.

جدی شد.

-آخرش که چی؟تو قول دادی و باید پاش وایسی.

چشمانم را بستم.

-آره…یه غلطی کردم و خودمم توش موندم.

-داری مته به خشخاش می ذاری پسر خوب…داری حقش رو پایمال می کنی.

پشت پلک های بسته پرده قرمزی کشیده شد…اینبار توی بیداری…

-نمی تونم دایی…نمی تونم اجازه بدم شاداب وارد همچین محیطی بشه..اونجا پر از مرده…همه هم تحت فشار و شرایط و سخت…مثل….

آب دهانم را قورت دادم.

-مثل سربازا…همونا…

نفسم برای ادامه دادن یاری نکرد و برید.دایی هم سکوت کرد.

-من دیگه ریسک نمی کنم دایی..دیگه روی ناموسم…روی کسی که دوست دارم خطر نمی کنم…اگه حتی یه نفر بد نگاهش کنه خونش رو می ریزم…به جبران همه خونهایی که باید می ریختم و نریختم…خون هرکسی رو که به شاداب نظر داشته باشه می ریزم.

مشتم را آهسته باز کردم…رگ مچم از شدت فشار گرفته بود.

-اگه بخواد بیاد اونجا…باید شب تا صبح پشت در اتاقش کشیک بدم…نمیشه که…یا باید کار کنم یا حواسم به شاداب باشه…نمی تونم.

-خب اگه واقعاً بره یه شرکت دیگه و اونجا مشغول به کار شه چی؟الان بهش کار نمی دن…اما بالاخره که پیدا می کنه…اون موقع می خوای چیکار کنی؟

رگ گردنم بیرون زد.

-مگه از رو جنازه من رد بشه.

میزان هشدار صدای دایی بالا رفت…!

-آخه تو چکاره ای که بخوای جلوش رو بگیری؟پدرشی؟برادرشی؟شوهرش ی؟با کدوم مجوز و قانون می خوای مانعش بشی؟

گاهی احساس می کردم حتی دانیار بزرگ هم مرا درک نمی کند.

-می گی چیکار کنم دایی؟

-اول اینکه باور کن که شرایط جنگ تموم شده…نه اون کارگرا سربازای عراقین و نه شاداب مادر تو.نمی گم نمیشه و محاله…اما تجاوز کردن به یه زن اونم تو یه کمپ دولتی…اونم با شرایطی که تو مراقبش باشی…خیلی بعیده…جرم سنگینیه..مجازاتش اعدامه…می دونم وضعیت امنیت ایران خراب شده..اما این دلیل نمیشه تو اینقدر بدبین باشی و همه رو به یه چشم ببینی…در ضمن نمیشه که یه قفس درست کنی و اون دختر رو بندازی داخلش…نه اونقدر بهش پر و بال بده که بپره نه اونقدر محدودش کن که خفه شه…بعدشم پسر خوب…تو چرا اینقدر دست دست می کنی؟بابا جون نزدیک به دو سال از عروسی دیاکو گذشته…نزدیک دو ساله که به قول خودت حتی اسمش رو هم نیاورده…دو ساله که لحظه به لحظش رو با هم بودین…کنار هم بودین…چرا اقدام نمی کنی؟چرا هیچی بهش نمی گی؟یه وقت به خودت میای و می بینی مرغ از قفس پریده ها.

با ناخن خطوطی را روی شلوارم طراحی کردم و گفتم:

-هنوز زوده…هنوز آمادگی پذیرش این موضوع رو نداره.

-عجبا…چند سال دیگه باید بگذره تا وقتش بشه؟زود و دیر بودن رو چی تعیین می کنه؟یعنی تو هنوز نتونستی بفهمی شاداب دوستت داره یا نه؟

خطوط درهم را رها کردم و بلند گفتم:

-نه…نتونستم…چون همونجوری که واسه سرماخوردگی من از جونش مایه می ذاره…واسه عطسه یه گربه هم ضعف می کنه…شاداب همه رو دوست داره…استثنا هم نداره…واسه همینم هیچ کدوم از رفتاراش رو نمی تونم به حساب عشق بذارم.

دایی قهقهه زد..آنقدر شدید که به سرفه افتاد.بریده بریده گفت:

-راه حلش یه سوال ساده ست پسرم…یعنی اینقدر سخته؟

سخت بود…ترس نه شنیدن…برای من..برای دانیار…از مرگ کشنده تر بود.

-سخته دایی…چون می دونم به همچین چیزی فکر هم نکرده.

-چون تو وادارش نکردی که فکر کنه…

من نمی توانستم..می ترسیدم..می ترسیدم همین رابطه نصفه و نیمه هم از دست برود…دایی از سکوتم وخامت حالم را فهمید به همین خاطر با ملایمت گفت:

-پسرم…عزیزم…بالاخره که باید این مساله رو مطرح کنی.تا کی می خوای کشش بدی؟بگو و خیال خودت رو راحت کن..تکلیفت رو معلوم کن…یا اینوری یا اونوری…مرگ یه بار شیونم یه بار…بذار رک بهت بگم..اگه تو این دو سال نتونستی شاداب رو به خودت علاقه مند کنی…تو روحش نفوذ کنی…فکرش رو درگیر کنی…بعد از اینم نمی تونی…پس قال قضیه رو بکن و همه چی رو روشن کن.

خم شدم…آرنجم را روی زانویم گذاشتم و پیشانی ام را به کف دستم تکیه دادم…

-واقعیتش خودمم از این وضع خسته شدم…از این تنهایی…تحت فشارم…بذار منم رک بگم دایی…من مرد این زندگی ریاضتی نیستم…ادعای پاکی و پیغمبری هم ندارم….

راحت نبود حرف زدن در این مورد…راحت نبود بی پرده بودن..آنهم با مردی مثل دایی…

-نمی دونم چجوری بگم..اما اینجوری ادامه دادن با شاداب داره اذیتم می کنه..هی باید به خودم نهیب بزنم که دستم به خطا نره…چشمم هرز نره…

عرق روی پیشانی ام نشست…اما فقط دایی بود که می توانست حرفم را بفهمد…بی قضاوت…بی شتابزدگی…

-خودت خوب می دونی دایی…استارت علاقه من به شاداب به خاطر نیازهای جسمی نبود…هنوزم به خاطر این چیزا نیست…اونقدر واسم ارزشمند بوده که قید همه دخترای دور و برم رو زدم…اما خب…

صدایم گرفت..گلویم را صاف کردم.

-من حرمت شاداب رو نگه داشتم دایی..همونجوری که گفتی…ولی دایی…شما خودتم مردی…می دونی چی می گم…هر مردی زن مورد علاقش رو تمام و کمال می خواد…نه اینجوری قسطی و …

از صورتم حرارت بیرون می زد.حرف نزدن دایی بدترش هم می کرد.سعی کردم توجیه کنم.

-می دونم الان داری به چی فکر می کنی…اما دایی اگه من دنبال نیازها و امیال خودم بودم..اگه اینقدر ضعیف و بدبخت بودم که نتونم تحمل کنم قید شاداب رو می زدم و برمی گشتم به زندگی سابقم…ولی…

بالاخره دایی به حرف آمد..همینکه صدایش را شنیدم راه نفسم باز شد.

-لازم نیست واسه یه مسئله طبیعی اینقدر دلیل و منطق بیاری یا اینجوری خجالت زده بشی…

عرق راه گرفته روی گردنم را پاک کردم.

-تازه یه جورایی خیالم راحت شد که احساست به این دختر درست و واقعیه…واسه یه ساعت و دو ساعت نمی خوایش…می خوای واسه ابد مال خودت بشه و این در مورد آدمی مثل تو عالیه.

خواستم اعتراض کنم..اما با خنده ادامه داد:

-من و تو که با هم تعارف نداریم…درسته؟من هیچ وقت فکر نمی کردم آدم بی بند و باری مثل تو بتونه پابند کسی بشه…اما تو ثابت کردی که می تونی…وفاداری رو بلدی..حرمت عشق رو می شناسی و همه اینا به خاطر خون پدرته که توی رگهات می جوشه…به هرحال…

چند لحظه مکث و سپس..

-به هرحال به نظرم وقتشه …یکی دو هفته رو که می تونی صبر کنی..مگه نه؟

منظورش چه بود؟

-وقت چیه؟

نفس عمیقش عمق نداشت.

-وقت ملاقات با این شاداب خانوم شما.

آنقدر شوکه شدم که نتوانستم حرف بزنم…اما او آرام بود.

-به نظر نمیاد از تو آبی گرم بشه…باید خودم آستین بالا بزنم…البه اینطوریم بهتره…هم به غرور شاهانه شما لطمه ای وارد نمیشه…هم اینکه وجود یه بزرگتر به مسئله رسمیت می ده…

دایی می آمد؟به خاطر من؟

-اما..شما…با این حالت…

احساس کردم سرفه اش را سرکوب می کند.

-نترس مرد بزرگ…من تا یه رقص کردی حسابی تو مراسم عروسی تو اجرا نکنم جون به عزرائیل نمی دم.

تمام آرامش دنیا…حتی آن دنیا…و تمام دنیاهای دیگر به قلبم سرازیر شد…نگرانی مثل یک روح خبیث جسمم را ترک کرد و رفت…چون دایی جن گیر بود…چون دایی پلیدی زدا بود…چون دایی معجزه بلد بود…چون دایی درستش می کرد…!
شاداب:

مقابل کانتر پذیرش مسافر ایستادیم…قلبم از شدت هیجان توی دهانم بود…باورم نمی شد دانیار راضی شده باشد…هر چند دقیقه یکبار نگاهش می کردم…می ترسیدم پشیمان شود…اما مگر می شد از صورت او چیزی خواند؟بلیط و شناسنامه را از دستم گرفت و چمدان را تحویل داد و کارتهای پرواز را تحویل گرفت.کنار هم نشستیم.دلم می خواست حرف بزنم تا فرصت فکر کردن و پشیمان شدن را از ذهنش بگیرم.

-خیلی دوره؟

دستش را دراز کرد و روی پشتی صندلی من گذاشت و پا روی پا انداخت.

-از مرکز استان تا اونجا سه ساعتی راهه.

انگشتانم را درهم پیچیدم.

-چه جالب..یعنی باید تو کانکس بخوابیم؟

نگاه گوشه چشمی اش اصلاً دوستانه نبود.

-جالبیش رو وقتی رسیدی می فهمی.

لبخند من دوستانه بود.

-من تحملم زیاده..مطمئن باش دووم میارم.

زیرلب گفت:

-تو شاید..اما من نه.

تنه ام را کمی به سمتش کشیدم.

-قول می دم پشیمونت نکنم.

با بی حوصلگی جواب داد.

-به نفعته که همینطور باشه.

چرخیدم و به نیم رخ عبوسش خیره شدم…نیم رخ همیشه بداخلاق اما جذابش…

-وقتی تو باشی مشکلی پیش نمیاد.چرا اینقدر نگرانی؟

با دست آزادش..موهایش را شانه زد و گفت:

-همین دیگه…باید کار و زندگیم رو ول کنم و بیفتم دنبال جنابعالی.

با شیطنت گفتم:

-خودت اینجوری دوست داری…وگرنه من بلدم از خودم مراقبت کنم.

سرش را برگرداند و گفت:

-فکر نکن چون کارت پرواز گرفتیم کار تمومه…زبون درازی کنی…وسط زمین و آسمونم که باشیم از همون بالا پرتت می کنم پایین.

خندیدم و گفتم:

-دلت میاد؟

چند لحظه چشمانش را توی صورتم چرخاند و گفت:

-آره..اتفاقاً انگیزه های زیادی واسه کشتنت دارم.

دستانم را بغل زدم و با پررویی گفتم:

-مثلاً؟

پوزخندی زد و گفت:

-یکیش اینکه سر قضیه این سد..یه مدته که بدجوری رو اعصابمی.

عقب ننشستم.

-دومیش؟

چشمانش را تنگ کرد و گفت:

-دومیش اینه که تو هم بدتر از دیاکو…گیرنده ت تعطیله.

منظورش را نفهمیدم..اما برای اینکه کم نیاورم جواب دادم:

-شاید ایراد از فرستنده باشه…!

از حاضرجوابی ام خنده اش گرفت…لبخند هم زد…اما از آن لبخندهایی که فقط من می توانستم کشفشان کنم.

-باشه بهش می گم.

-به کی؟

نگاهش شیطان شد.

-به فرستنده.

-که چی بشه؟

-که امواجش رو…

صدای ظریفی حرفش را قطع کرد.

-به به آقای مهندس حاتمی…!

از گشت و گذار در عمق چشمانش…به دنیای بیرون پرت شدم…صاحب صدا دختر زیبای مهندس بزرگمهر بود…سلام کردم…جواب نداد…نگاهش به دست دانیار بود.

-چه تصادف جالبی…البته بابا گفته بود قراره برین سایت…اما فکر نمی کردم همسفر بشیم.

دانیار بدون اینکه تغییری در حالت نشستنش بدهد یا دستش را بردارد با تمسخر گفت:

-تصادف؟ههه…آره…جالب بود.

چرا طرز نگاه این دختر به دانیار را دوست نداشتم؟

-من به فال نیک می گیرمش…اونجا پر از خاطره های خوبه واسه ما.

خاطره؟خاطره مشترک با دانیار؟اشتراک دانیار با این دختر چه می توانست باشد جز…؟به دانیار نگاه کردم..دلم می خواست چشمانش سیاه باشد…همان گودال های تیره و بی احساس…

دانیار سرش را تکان داد و گفت:

-من به فال اعتقاد ندارم چه نیکش چه بدش..!

بوی عطرش را دوست نداشتم…زیادی خوش بو بود…!لحن حرف زدنش را هم دوست نداشتم…صلح طلبانه بود…!خنده ای کرد…خندیدنش را هم دوست نداشتم…دلبرانه بود.

-باشه…هرچی تو بگی…خانوم رو معرفی نمی کنی؟

به دهان دانیار زل زدم…چقدر این مراسم معارفه برایم مهم شده بود.

-مهندس نیایش…!

دختر ابرویش را بالا برد…نگاهش به خودم را هم دوست نداشتم…تحقیرآمیز بود و معنی دار…!

-مهندس نیایش؟تا اونجایی که یادم میاد ایشون منشی سعید بودن.ارتقا گرفتن؟

کف دستانم عرق کرد…اما سرم را استوار و برافراشته نگه داشتم و به جای دانیار خودم جواب دادم.

-از اون جایی که شما یادتون میاد..خیلی زمان گذشته…!من الان دانشجوی ارشد هیدرولیکم.

شاید اشتباه می کنم..اما احساس کردم دست دانیار برای لحظه کوتاهی شانه ام را فشرد…مهتا دستی به موهای مش کرده و بی قید و بندش کشید و گفت:

-آها…

و سمت دیگر دانیار نشست و زیرگوشش نجوا کرد.کمی عقب رفتم و چشم از آنها گرفتم و با موبایلم مشغول شدم…برخلاف چند دقیقه قبل گذشت زمان کند و ملال آور شده بود…به محض شنیدن شماره پرواز برخاستم و به دانیار گفتم:

-بریم؟

مهتا بلافاصله پرسید:

-شماره صندلیتون چنده؟

دانیار کیف لپ تاپش را برداشت و گفت:

-از تو خیلی دوره…فعلاً.

تا زمانی که جاگیر نشدیم تنهایمان نگذاشت…به من و صندلی ام به چشم غاصب نگاه می کرد…وقتی رفت سوالی را که توی گلویم گیر کرده بود پرسیدم.

-شما قبلاً با هم کار کردین؟

کمربندش را بست و با خونسردی پاسخ داد:

-کار؟نه…من با زنا کار نمی کنم.

کمی دست دست کردم و گفتم:

-ولی به نظر میاد خیلی وقته همدیگه رو می شناسین.

کارت ایمنی هواپیما را به دقت نگاه کرد و گفت:

-آره.

آخ..خدا لعنتت…نکند..دانیار…با این جواب دادنت…

-آها..از طریق پدرش می شناسیش؟

دیدم که گوشه چشمش چین خورد..اما لبخندی روی لبش نبود..کارت را به محفظه اش برگرداند و گفت:

-نه…!

دستم را مشت کردم…بیش از این پرسیدن جایز نبود…نفسش روی پوستم نشست..

-مهتا دوست دخترم بوده…به مدت طولانی…

احساس کردم هاله ای نامرئی قلبم را احاطه کرد و فشرد…از دهانم پرید:

-هنوزم هست؟

چشمانش قهوه ایِ قهوه ای بودند.درز مقنعه ام را کج کرد و گفت:

-فضولی کار خوبی نیست خانوم کوچولو.

خجالت کشیدم…لبم را گزیدم و سرم را پایین انداختم و در حالیکه مقنعه ام را مرتب می کردم گفتم:

-ببخشید.

این بغض برای چه بود؟

شب و دیرهنگام..بعد از یک راه طولانی و خسته کننده که مهتا به کامم زهرش کرده بود به سایت رسیدیم…دانیار چمدانم را توی کانکس کوچک اما جمع و جور و مرتب گذاشت و گفت:

-کانکس بغلی مال منه…در رو قفل کن…هر صدای عجیب و غیر طبیعی هم شنیدی با مشت بکوب به دیوار یا جیغ بزن.من سریع میام.

به No Service زشتی که به جای خطوط آنتن روی گوشی ام خودنمایی می کرد نگاه کردم و گفتم:

-گوشیمم آنتن نمی ده.

لبخند مهربانی زد و گفت:

-آره اینجا آنتن صفره…تا چند کیلومتر اونور تر هیچ وسیله ارتباطی وجود نداره.

آه کشیدم.

-گشنه نیستی؟

روی تخت نشستم و گفتم:

-نه..با همون ساندویچه سیر شدم.

کمی کمرش را به عقب خم کرد و خمیازه ای کشید و گفت:

-دستشویی چی؟نمی خوای بری؟

اگر هم نیاز داشتم قطعاً با او نمی رفتم.

-نه…مرسی.

گردنش را ماساژ داد و گفت:

-باشه…پس من می رم…فعلا هم بیدارم…اگه تنهایی حوصله ت سر رفت می تونی بیای پیش من.

خم شدم و چمدانم را باز کردم…ملحفه های سفید و تمیز را درآوردم و به دستش دادم و گفتم:

-واسه تو هم ملافه آوردم…یکی رو بنداز رو تشکت..یکی رو هم بکش روت بعد از پتو استفاده کن.

دستی روی پارچه ها کشید و گفت:

-باشه..اما اینجا این سوسول بازیا رو برنمی داره ها..!

دستانم را به کمر زدم و گفتم:

-سوسول بازی چیه؟بهداشته بابا…راستی…

پاکت آجیل را هم بیرون آوردم.

-اینم یه کم تنقلاته…می خوای کار کنی از اینا بخور که سرگرمت کنه.

خنده اینبارش بلند بود.

-من همین کانکس بغلی ام مادربزرگ…سربازی که نمی رم اینهمه بار و بندیل واسم بستی.

من حوصله خندیدن نداشتم..بی دلیل اخمهایم درهم بود.

-حال ندارم واسه چهار دونه پسته چادر چاقچور کنم و بیام بیرون.

کمی نزدیکم شد..

-واسه پسته نه..اما واسه چایی چرا…اون کتری رو ردیفش کن که بدجوری دلم می خواد.

دلم می خواست دراز بکشم…پاهایم درد می کرد..اما مگر جرات اعتراض داشتم؟

-باشه..آماده شه میارم واست.

سرش را تکان داد و رفت…پرده نصب شده مقابل پنجره کوچک را کشیدم و سریع مقنعه و جورابم را درآوردم و موهایم را باز کردم.صندل هایم را پوشیدم…ملحفه ها را روی تشک انداختم..با اکراه پتو را برداشتم و پتوی مسافرتی خودم را درآوردم و پهن کردم.با وسواس سینک رنگ و رو رفته را شستم و بعد به جان کتری و قوری افتادم.فندک گاز برقی را زدم و کتری را رویش گذاشتم و دراز کشیدم.با نامیدی دوباره گوشی ام را چک کردم..اما دریغ از حتی یک خط…احساس غربت داشتم..اولین بار بود که از مادرم اینهمه دور می شدم…به دانیار که نمی توانستم بگویم..اما از همین حالا دلم تنگ شده بود..برای مادر..برای پدر…برای شادی..برای خانه..برای اتاقم…این حس دلتنگی با حضور مهتا بیشتر هم شده بود..چون دانیار را از من دور می کرد…توجهش را می برد…می گفت دوست دخترش بوده…دوست دختر مهمتر از دوست معمولی نبود؟بود دیگر…از مدتها قبل با هم در ارتباط بودند…خیلی قبل تر از من مهتا را می شناخت…طبیعی بود با او صمیمی تر باشد..اما من چه؟من اینجا خیلی تنها بودم..به جز او کسی را نمی شناختم…اینجا جایی نبود که بتوانم دانیار را با کسی تقسیم کنم.

آب جوش آمد…برخاستم و چای دم کردم.لیوان هم به همراهم آورده بودم..هم برای خودم…هم برای دانیار…شستمشان…سینی پلاستیکی پشت شیر آب را برداشتم و لیوانها را درونش گذاشتم و به جای قند کمی شکلات توی ظرف ریختم..شالی روی موهایم انداختم و اتاقک را ترک کردم.با احتیاط از دو پله کانکس دانیار بالا رفتم…اما تا خواستم در بزنم صدای مهتا را شنیدم…دستم خشک شد و گوشهایم تیز…کمی گردنم را کشیدم و از گوشه پنجره داخل را پاییدم…دانیار ایستاده بود و مهتا نشسته..بی حجاب و البته…زیبا..!دستم کمی لرزید و چای توی سینی ریخت…آنجا ماندنم درست نبود..حق جاسوسی نداشتم…راه آمده را برگشتم…سینی را توی اتاقک خودم گذاشتم و به سمت سد رفتم.می دانستم اگر دانیار بفهمد کارم تمام است..اما واقعاً دلم گرفته بود…مادرم را می خواست.

چهره شب سد وحشتناک بود…یک غول بی شاخ و دم..با صدای خشمناک آب پر قدرتی که به شکل ترسناکی خودش را به در و دیوار می کوبید…با وجود گرمسیر بودن منطقه..باد خنکی می وزید…مچاله شدم و فکر کردم که اگر گذر نااهلی به این اطراف بخورد چه بلایی به سرم می آید.پشیمان شدم..خواستم بلند شوم که سایه ای را پشت سرم دیدم…قبل از اینکه داد بزنم دانیار را شناختم…توی آن هراس و تاریکی برق چشمان عصبی او را کم داشتم…!برخلاف نگاهش…صدایش آرام بود.

-اینجا چه غلطی می کنی؟

این شکل حرف زدن..یک سوراخ موش می طلبید.

-چیزه…اومدم یه هوایی بخورم.

-تو خیلی بیجا کردی.

با بهت نگاهش کردم…اولین بار بود با من اینطوری حرف می زد.صدایش اوج گرفت.

-مگه بچه ای که باید هرچیزی رو واست صدبار توضیح بدم؟عقلت نمی رسه؟شعورت نمی کشه؟نمی فهمی وقتی می گم اینجا امنیت نداره؟

حتی نتوانستم بلند شوم..خاک زیر پایم را چنگ زدم.

-اگه به جای من یکی دیگه پشت سرت ظاهر شده بود می خواستی چیکار کنی؟ها؟حتماً باید یه بلایی سرت بیاد تا هشدارام رو جدی بگیری؟

زبانم در اختیارم نبود.

-آخه…حوصله م سر رفته بود.

احساس کردم فریادش پایه های سد را لرزاند.

-شهربازی که نیومدی خانوم…حوصله ت سر می ره بشین نقاشی بکشی…چه می دونم با لپ تاپت فیلم ببین…تازه هنوز شب اوله…مگه من همه اینا رو بهت نگفته بودم؟مگه باهات اتمام حجت نکردم؟اینجوری می خواستی پشیمونم نکنی؟

قلبم توی گلویم شکست…دلتنگی و افسردگی و احساس تنهایی بی کسی اشکم را سرازیر کرد.

-ببخشید…دیگه تکرار نمیشه.

حتی عذرخواهی مظلومانه ام هم آرامش نکرد.

-اگه از پنجره ندیده بودمت..اگه دنبالت نیومده بودم..اگه نمی دونستم کجایی…می دونی چه بلایی به سرم می اومد؟می دونی؟

می دانستم داد و بیدادش از نگرانی است..از احساس مسئولیت است…اما من از صدای بلند بیزار بودم..می ترسیدم.با پشت دست اشکم را زدودم و تکرار کردم.

-ببخشید.

کف دستش را روی تمام صورتش کشید و نشست و بعد از چند نفس عمیق گفت:

-روی همین تپه من مردایی رو دیدم که با همدیگه ور می رن…منظورم رو متوجه می شی؟مرد با مرد…!خیلی از اینایی که اینجان تبعیدین…اونقدر بد و به دردنخور بودن که فرستادنشون اینجا بلکه آدم بشن.تو خیلی از کانکسا بساط مشروب و تریاک و هزار کوفت و زهرمار دیگه هم برپاست…اینجا هم نزدیک سرویس بهداشتیشونه…کافیه چشمشون به تو بیفته…می دونی چی میشه؟

نفسش تند و کلافه شد.

-می دونی چی میشه یا اینو هم باید واست تشریح کنم؟

اشکهایم از گوشه لبهایم نفوذ می کرد و به دهانم طعم شوری می بخشید.نگاهش کردم و گفتم:

-ببخشید.

به صورت خیسم خیره شد و پوفی کرد و گفت:

-خیله خب…اشکاتو پاک کن.

دلم مادرم را می خواست…نه این دانیار میرغضب را…

-من اگه چیزی می گم به خاطر خودته…ممکنه دو سال اینجا باشی و هیچ اتفاقی نیفته…ممکنم هست…

پر شالم را گرفت و کشید:

-هی دختره..بسه دیگه…گریه نکن…تموم شد…منو ببین…دیگه عصبانی نیستم.اصلاً..وایسا ببینم..مگه قرار نبود واسه من چای بیاری؟

هنوز گوشه های لبم از شدت بغض به پایین متمایل می شد.

-آوردم…اما مهمون داشتی…برگشتم.

دوباره شال را کشید…برای اینکه از سرم نیفتد گرفتمش و خودم هم به سمتش کشیده شدم.

-مهمون کدوم خریه؟تو چای آوردی و به خاطر مهتا به من ندادیش؟

دماغم را بالا کشیدم.

-نخواستم مزاحم بشم.

-شاداب؟

شال را از دستش بیرون کشیدم و کمی فاصله گرفتم.

-تو از چیزی ناراحتی؟

ناراحت بودم…خیلی زیاد..دروغ نگفتم..اما همه راست را هم به زبان نیاوردم.

-دلم واسه خونه تنگ شده.

انتظار داشتم بخندد…اما نخندید…نگاهش عجیب و مچ گیرانه بود.

-فقط همین؟

خودش یادم داده بود که روراست باشم و صادق…گفته بود هیچ چیز ارزش دروغ گفتن و بی ارزش شدن خودم را ندارد.

-نه..فقط همین نیست.

-پس چیه؟

من با دانیار هیچ راز مگویی نداشتم…کم جان نفس کشیدم و گفتم:

-از فکر کردن به روزی که ازدواج کنی و بری غصه م میشه.

زد زیر خنده.

-چی؟

دلخور نگاهش کردم.یعنی از عمق وابستگی من به خودش خبر نداشت؟

-نخند…جدی می گم.

-یعنی تو از غصه روزی که من ازدواج کنم و برم…سر به بیابون گذاشتی؟

صادقانه سرم را بالا و پایین کردم.

-زده به سرت نصفه شبی؟

سرم را به چپ و راست تکان دادم.

-حالا کی خواسته زن بگیره؟

آهی کشیدم و گفتم:

-بالاخره که این اتفاق می افته.

انگار موضوع برایش جالب شد.

-خب بیفته…تو از چیش ناراحتی؟

یعنی برای او دور شدن از من مهم نبود؟

-از اینکه دیگه نمی تونم ببینمت..از اینکه اگه نزدیکت بشم زنت چشمامو در میاره…از اینکه تو هم مثل تبسم سرت گرم زندگیت میشه و منو فراموش می کنی…از اینکه تو تنها دوست من هستی و…

اگر یک سانتی متر جلوتر می آمد دماغش به دماغ من می خورد.

-خب؟بقیه ش؟

رویم را برگرداندم و گفتم:

-همین دیگه.

-یعنی واسه عروسی منم میای رو به روی خونه و یه گوشه می شینی و گریه می کنی؟

از اینکه خودش را با دیاکو مقایسه کرده بود بدم آمد..من رفتن دیاکو را با وجود او تاب آوردم…اما رفتن او تحمل نمی کردم..دیاکو فقط عشق بود..اما دانیار تمام ابعاد زندگی ام بود.

-خیلی بدجنسی…دارم جدی حرف می زنم..یعنی اگه من شوهر کنم تو غصه نمی خوری؟

قیافه متفکری به خودش گرفت و گفت:

-نه…غصه نمی خورم…

غصه ام شد…چشمک زد و ادامه داد.

-شوهرت رو می خورم…!

از شیطنت کلام و نگاهش تمام دلتنگی هایم فراموشم شد و از تصور حرفی که زده بود خنده ام گرفت…چند ثانیه به تماشای خنده هایم نشست و بعد گفت:

-پاشو بریم…چایی که بهمون ندادی..حداقل کپه مرگمون بذاریم.صبح باید زود بیدار شیم.

تا کنار کانکس شانه به شانه رفتیم…موقع خداحافظی گفت:

-نمی ترسی که؟می خوای بیای پیش من بخوابی؟

هوای خنک را به انتهایی ترین نقاط ریه ام فرستادم و گفتم:

-نه…نمی ترسم…اگه ترسیدم مشت می زنم.

لبخندی زد و گفت:

-باشه…چیزی لازم داشتی خبرم کن…خودت راه نیفتی تو سایت.

من اگر می مردم هم…محال بود بی اطلاع او جایی بروم…دیگر طاقت فریادهایش را نداشتم.دستم را روی چشمم گذاشتم و گفتم:

-چشم پسرم.

-آفرین..حالا دیگه برو..شب بخیر…

رفتم..صدایش را از پشت سرم شنیدم.

-قفل در یادت نره.

در را قفل کردم و روی تخت نشستم و فکر کردم:”یعنی پیشنهاد خوابیدن در کانکسش را به مهتا هم می دهد؟”

دانیار:

دستم را سایبان سیگارم کردم و فندک زدم.حوصله کانکس خودم را نداشتم.روی پله هایش نشستم و به چراغهای خاموش اتاقک های دیگر نگاه کردم.خواب از چشمم فراری بود.وجود شاداب اذیتم می کرد.تحت فشارم می گذاشت.فهمیده بودم که به مهتا حسادت می کند…بغ کردنش را از لحظه حضور مهتا متوجه شده بودم…بغض کردنش را به خاطر استرس ناشی از کم شدن توجه من…یا حتی ترسش از تنها ماندن و رفتن من…همه را حس کرده بودم…اما تا خواستم لب باز کنم..تا خواستم آرام و مطمئنش کنم..مرا با تبسم مقایسه کرده بود…به راحتی از ازدواجش با مرد دیگری حرف زده بود…از حساسیت های همسر آینده من ترسیده بود و اینها یعنی…او اصلاً به رابطه عمیق تر با من فکر نمی کرد…واقعاً فکر نمی کرد…چون شاداب هرگز نمی توانست احساسات واقعی اش را پنهان کند…حداقل از من…!

-چه عجب…بالاخره دل کندی…!

سرم را بالا گرفتم…مهتا شنلی دور خودش پیچیده و توی چهارچوب درِ کانکس من ایستاده بود.زیرلب گفتم:

-تو اینجا چیکار می کنی؟

روی پله…کنار من نشست.

-منتظرت بودم برگردی…اینقدر با عجله رفتی که انگار نه انگار من پیشت بودم.

پک محکمی به سیگار زدم و گفتم:

-خب..حالا که برگشتم..حرفت رو بزن و برو.

دستش را روی بازویم گذاشت.

-کجا برم؟من به خاطر تو اومدم تو این بیابون.

ههه…به خاطر من…!اجازه دادم پوزخندم را واضح و کامل ببیند.

-چیه؟دوست پسر جدیدت دلت رو زده که هوای قدیمیا به سرت افتاده؟

گرمای دستش از پیراهنم نفوذ می کرد و به گوشت و عصبم می رسید.

-خودتم می دونی که هیچ کسی نمی تونه جای تو رو واسه من پر کنه…اما آخرین برخوردت یادته؟داشتی منو می کشتی.

سرم را چرخاندم و میخ صورتش شدم.

-وقتی یادم میاد چه غلطای اضافیی کردی پشیمون می شم از اینکه نکشتمت.

با ملایمت فاصله بینمان را خزید و گفت:

-حق با توئه…من اشتباه کردم…نباید اون حرفا رو می زدم..هرچند که توام هرچی از دهنت اومد به پدر و مادر من گفتی..اما گذشته ها گذشته…تو عصبانیت که حلوا پخش نمی کنن…من یه چیزی گفتم…تو هم به بدترین شکل ممکن جواب دادی…دیگه فکر می کنم وقت آشتی رسیده.

خندیدم و سر تکان دادم و گفتم:

-تو دو تا گوش دراز رو سر من می بینی؟من صدتا مثل تو و پدرت رو لب تشنه از چشمه برمی گردونم.کاش حداقل صداقت داشتین و حرفتون رو رک و راست می زدین…کاش پدرت اونقدر غیرت داشت که از تو واسه رسیدن به اهدافش استفاده نمی کرد…به هرحال از قول من بهش بگو…گندی رو که تو سد داریان زده با صدتا دختر مثل تو نمی تونه درست کنه…من گزارشش رو رد می کنم…تو هم خودت رو خسته نکن…اونقدر واسه من ارزش نداری که به خاطرت چشمم رو همچین خیانت بزرگی ببندم.

بلند شدم و با حرص سیگار را روی زمین له کردم…چقدر سخت بود پذیرش مردانی که اینقدر راحت ناموسشان را به حراج می گذاشتند.برخاست و مقابلم ایستاد و به چشمانم خیره شد.

-آره…حق با توئه…پای بابام گیره…بدجورم گیره…شاید یکی از دلایل اومدنم به اینجا همینی باشه که تو می گی..اما مهمترینش نیست…من دنبال یه بهونه بودم واسه برگشتن پیش تو…این موضوع همون بهونه ای بود که می خواستم.من به بابا گفتم که محاله سر این قضیه کوتاه بیای.خودشم قبول داشت.واسه همینم اگه من اینجام فقط و فقط به خاطر خودته.

جلو آمد.

-باور کن دنی…هیچ کلکی در کار نیست…من واقعاً دلم واست تنگ شده.

دستش را دور کمرم انداخت و سرش را به سینه ام چسباند.تا آمدم از خودم دورش کنم صدای سقوط جسمی به گوشم رسید…سریع به عقب برگشتم و شاداب را نقش زمین دیدم.بلافاصله مهتا را به عقب راندم و به سمتش دویدم.

-شاداب؟چی شد؟

کنارش زانو زدم…قوزک پایش را مالید و بدون اینکه نگاهم کند جواب داد:

-هیچی…پام پیچ خورد.

دستم را جلو بردم.

-بذار ببینم.

پایش را عقب برد.

-چیز مهمی نیست.

چرا نگاهم نمی کرد؟

-دوباره واسه چی اومدی بیرون؟

به سینی افتاده بر خاک اشاره کرد و گفت:

-امشب قسمتت نیست چای بخوری.

مهتا عصبی و خشمگین پرسید:

-واسه چایی اومده بودی یا فضولی؟

به او نگاه کرد…از نوع عاقل اندر سفیهش…دم حجیمش را فرو داد…دستش را به پایه کانکس گرفت و بلند شد..خواستم کمکش کنم…دستم را پس زد.

-خودم می تونم.

لنگ می زد…خم شد و سینی و استکانهای خالی و خاکی را برداشت و بی توجه به من به کانکسش رفت.پشت سرش رفتم..اما در را بست و قفل کرد.هرچه قدرت داشتم توی انگشتانم ریختم و موهایم را چنگ زدم.

-چیه بابا..چیزی نشده که…بزرگ میشه یادش می ره.

نیاز مبرمی به فریاد زدن داشتم…اما نمی خواستم کارگرها بیدار شوند…رخ به رخش ایستادم و آنقدر بازویش را فشردم تا آخش درآمد.

-یه لطفی کن و اینقدر دور و بر من نپلک…فعلاً تختم با بهتر از تو پره…هر وقت خالی شد خبرت می کنم…!

چشمانش مثل یک ببر زخمی درخشید..دست آزادش را بالا برد که توی صورتم فرود بیاورد…مچش را گرفتم و پیچاندم…جیغ آرامی زد و از شدت درد خم شد.منهم خم شدم و کنار گوشش گفتم:

-سری بعدی در کار نیست مهتا…یه بار دیگه با این دختر بد حرف بزنی قسم می خورم که با دستای خودم گردنت رو می شکنم.حالا از جلوی چشمم گم شو.

هولش دادم…چند عقب عقب رفت و درحالیکه مچش را می مالید گفت:

-تو بیماری…مریضی…مشکل داری…عوضی بی لیاقت…روانی…وحشی…

آنقدر گفت تا بغضش ترکید و دوان دوان دور شد…!
شاداب:

سنگریزه های کف دستم را پاک کردم…پوستم خراشیده و ملتهب بود…بدتر از آن پایم امانم را بریده بود…دمپای شلوارم را بالا زدم و کمی ماساژش دادم.بدتر از آن قلبم بود که بدجوری سرناسازگاری داشت…بدتر از آن گلویم بود که با بغضی بی دلیل راه نفسش بند آمده بود…بدتر از آن مغزم بود که مرتب تکرار می کرد…”به تو چه..به تو چه..به تو چه…”بدتر از آن چشمم بود که هی پر و خالی می شد…بدتر از آن حافظه ام بود که مثل پرده سینما مرتب صحنه ها را تکرار می کرد…بدتر از آن احساسم بود که احساس سرخوردگی داشت…احساسم احساس بدی داشت…احساسم احساس غم مبهمی داشت.

-شاداب باز کن این در کوفتی رو.

باز نمی کردم…نمی خواستم باز کنم…از دانیار بدم آمده بود…بی دلیل بدم آمده بود…انگار تازه دانیار واقعی را به یاد آورده بودم…انگار تمام دانسته های گذشته ام در مورد او از قبر سر بلند کرده بودند و مثل زامبی های خونخوار چنگالشان را توی تمام اعضا و جوارحم فرو می بردند…

-شاداب با توام..در رو باز می کنی یا بزنم بشکنمش؟

باز نمی کردم..دلم نمی خواست باز کنم…از دانیار بدم می آمد…از برادرش هم بدم می آمد..از همه مردها بدم می آمد.

-شاداب…!

اما به من ربطی نداشت..داشت؟به من چه که دانیار دختری را بغل می کرد؟آنهم دوست دختر سابقش را؟مگر زندگی شخصی خودش نبود؟زندگی شخصی آدمها به من چه ربطی داشت؟دیاکو هم کیمیا را بغل کرده بود…دیاکویی که آنقدر معتقد به اصول اخلاقی بود…دانیار که دیگر…

ضربه محکم دانیار به در از جا پراندم…گفتم الان است که کل سایت را خبر کند…لنگ لنگان رفتم و در را باز کردم.چشمانش دو کاسه خون بود و رگ پیشانی اش می زد.بی اجازه من داخل شد..نفسهایش مثل نفسهای اژدها بود…آتشین و داغ.

-این مسخره بازیا چیه؟چرا در رو باز نمی کنی؟

حق داشت..مسخره بازی بود دیگر…چه جوابی داشتم بدهم؟می گفتم چرا مهتا را بغل کردی؟می گفت به تو چه…خب راست هم می گفت..به من چه؟

-می خوام بخوابم…نصفه شبه مثلاً…بعدشم اگه کسی تو رو اینجا ببینه خیلی بد میشه…من مثل تو بی خیال حرفای مردم نیستم.

این را خوب گفته بودم…مگر نه؟راست گفتم…من مثل او بی پروا نبودم.
چقدر خسته به نظر می رسید.

-الان اینی که گفتی متلک که نبود خدای نکرده؟

متلک؟متلک نبود…واقعیت بود.روی تخت نشستم و به کف دست های سوزانم نگاه کردم.

-بده ببینم چیکار کردی با خودت.

دلم نمی خواست ببیند…دلم نمی خواست باشد..بی هیچ دلیلی…از دستش ناراحت بودم.

-چندتا خراش کوچیکه…خوب میشه.

پیشم نشست..فاصله گرفتم…حس بدی داشتم…او هم داشت…از نفسهای عمیقی که برای کنترل رفتارش می کشید و از نگاه دلخوری که به فاصله مان کرد فهمیدم.

-پات چی؟

-اونم خوب میشه.

-بذار ببینمش…نکنه مشکلی داشته باشه.

با غیظ گفتم:

-مگه تو دکتری؟

ماتش برد…اما به روی خودش نیاورد.

-دکتر نیستم…ولی اینقدر از این چیزا دیدم می تونم تشخیص بدم.انگشتات رو می تونی تکون بدی؟

می توانستم.

-آره.

جلوی پایم نشست..دستش را که به سمت شلوارم برد پایم را بالا کشیدم.

-به من دست نزن و از اینجا برو…من مهتا نیستم…!

سریع دستم را روی دهانم گذاشتم..اما بی فایده بود…چیزی را که نباید می گفتم گفته بودم.سرش را بلند کرد…آتش چشمش سرد شد…نگرانی صدایش خاموش شد و روح واقعی دانیار به جسمش بازگشت.

-منظورت چی بود؟

منظورم را فهیمده بود…نیازی به حرف زدن من نبود..پس سکوت کردم.

-منظورت چیه هی می گی من مثل تو نیستم مثل مهتا نیستم؟چته هی عقب می ری؟مگه می خوام بخورمت؟

چشمانش در نهایت سردی سرخ بودند…!

-چرا با کنایه حرف می زنی؟رک و پوست کنده هرچی تو دلته بگو.

پای دردناکم را روی زمین گذاشتم و گفتم:

-منظوری نداشتم.

زهرخندی زد و بلند شد.

-منظوری نداشتی؟فقط بابت یادآوری بود که پامو از گلیمم درازتر نکنم یه وقت..درسته؟خوبه…خیلی خوبه که یادآوری کردی که تو کی هستی و من کی هستم…! اما من از چیزی که هستم ابایی ندارم…پنهونشم نمی کنم…بذار بگم تا بدونی که من نه فقط با مهتا بلکه با دخترای زیادی تا تهش رفتم…تهش می دونی یعنی چی؟

لبم را گاز گرفتم.

– یادت میاد گفتم شایعاتی رو که در مورد من می شنوی باور کن؟بهت گفتم من همونی ام که مردم می گن؟یادت میاد گفتم من آدم خطرناکی ام؟یادت میاد یا نه؟

یادم می آمد.

-ولی تو گفتی بهم اعتماد داری…گفتی از من نمی ترسی…حالا چی شده که بعد از اینهمه مدت یادت افتاده که تنها بودن با من خطرناکه؟که اگه به قوزک پات دست بزنم ممنکه حالم خراب شه و هزارتا بلا سرت بیارم؟که من دخترا رو فقط به خاطر یه چیز می خوام؟چرا تا امشب این چیزا یادت نبود؟یا بهتر بگم واست مهم نبود؟چرا تا امشب از من نمی ترسیدی؟آها…باورت نشده بود؟فکر نمی کردی همچین آدمای کثیفی هم پیدا بشن؟فکر می کردی همه از دم پاک و مطهرن… آره؟اما واقعیت اینه شاداب خانوم…
دانیاری که بیشتر از چشمات بهش اعتماد داری یا بهتره بگم داشتی اینه…دختربازی یکی از کوچکترین غلطاییه که من کردم…پاکی و نجابت از من فراریه…دور و بر من از این چیزا پیدا نمیشه…دیاکو یه دونه بود و تموم شد…من دانیارم…یه آدم بی آبرو…خونسرد و بی خیال…هر وقت عشقم بکشه میام تو کانکست…دلم بخواد اینجا می خوابم…اصلاً هم مهم نیست واسم که کی چی فکر می کنه…بنده خدا…همین که با من اینور و اونور میای کلی زیر سوالی…کلی حرف پشت سرته…ولی اگه خیلی از تنها بودن با من می ترسی همین فردا برگرد تهران…پشت سرتم نگاه نکن…برو و بچسب به اون زندگی پاستوریزه و بی گناه خودت…وجود من زندگیت رو نجس می کنه…برکت رو از زندگیت می بره…وجودت رو کثیف می کنه.درسته دیر باور کردی…اما حالا که باور کردی خودت رو نجات بده…مطمئن باش من اونقدر سرگرمی دارم که نبود تو به چشمم نمیاد.

چه گفته بودم که اینهمه برایش گران تمام شده بود؟دانیار که به هیچ چیز اهمیت نمی داد.

-الانم با اون شالت به جای خفه کردن خودت پات رو ببند.نترس اگه با دیدن موهات حالم بد شد مهتا هست…با تو کاری ندارم.

دهانم خشک بود و گس…چه گفته بودم که مجازاتش اینقدر سنگین بود؟

-دانیار..من منظوری نداشتم…

نگاه سرد و سرخش درد هم داشت…پوزخند پررنگش تلخ هم بود…

-فردا بر می گردی تهران.

بحث فایده نداشت…برمی گشتم…می رفتم…بی دانیار نه سد را می خواستم…نه سایت را…!

پمادی را روی تخت پرت کرد و رفت…خالی شدم…بیشتر از وقتیکه دیاکو رفت…!
تهران بی دانیار جهنم است…!

این را روی یکی از صفحات جزوه ام نوشتم و به پشت خوابیدم و به سقف زل زدم.

تهران بی دانیار جهنم بود…پایتخت بی دانیار کوچکتر از قفس بود…دیگر مطمئن شده بودم که زنگ نمی زند..که نمی آید…که مثل همیشه راست گفته و نبودن من برایش مهم نیست…روزهای اول با هر صدای زنگ و اس ام اسی از جا می پریدم و ضربان قلبم تند می شد و هربار ناامید تر از قبل چشم از صفحه گوشی ام می گرفتم…دانیار رفت و تنهایم گذاشت..به همین راحتی…چمدانم را گرفت…تا مرکز استان و فرودگاه همراهم آمد…برایم بلیط گرفت و روانه سالن ترانزیتم کرد…همه اینها بدون حتی یک کلمه..بدون حتی یک نیمه نگاه…هیچ…بعد از آن هم هیچ…واقعاً هیچ..انگار هرگز نبوده..انگار هرگز نبوده ام.
روزهایم بد شده بود..اما امان از شبهایم…امان از گریه های خفه و بغض هایی که میهمان دائمی گلویم شده بودند و امان از اشک هایی که وقتی همه می خوابیدند قطره قطره می ریختند…بیشتر از نداشتن دانیار،عذاب وجدان اذیتم می کرد…عذاب وجدان دلی که شکسته بودم…من دل دانیار را با حرفم شکسته بودم..دانیار از بی اعتمادی من شکسته بود…اما فقط خدا می دانست که حرفهایم از زورِ…از زورِ…از زور غصه بود…و حالا که زمان گذشته و غم آن صحنه رفته بود..خودم را سرزنش می کردم…منکه دانیار را با تمام گذشته اش قبول داشتم..منکه برخلاف تمام شایعات یا واقعیات زندگی اش باورش کرده بودم..او که باور کردن مرا باور کرده بود…چرا همه چیز را به خاطر یک حسادت بچگانه خراب کرده بودم؟به خاطر کدام خطایش؟دانیار هرچه بود حریم مرا نمی شکست…اصلاً او که بود…

دیگر با صدای زنگ موبایل از جا نپریدم…می دانستم دانیار نیست.

-چیه تبسم؟

-زهرمار…یخمک…این چه طرز جواب دادنه؟

دستم را روی پیشانی ام گذاشتم.

-جونم عشقم؟بفرمایید.

هین بلندی کشید و گفت:

-با منی؟

بی حوصله جواب دادم.

-تبسم حال ندارما…سر به سرم نذار.

صدای سایش ناشی از خشم دندنانهایش را شنیدم.

-اگه آخرش من دستمو به خون آلوده این دوتا برادر کثیف نکردم…حالا ببین.خبری از خبر مرگش نشد؟

انگار نیشتر به قلبم فرو کردند.

-زبونت لال بشه الهی خاله جغده.چطور دلت میاد؟

-تو که اینجوری جونت واسش در می ره چرا نمی ری منت کشی؟

غلت زدم.

-نمی تونم.

-چرا؟

-نمی دونم..شاید چون گفت بود و نبودم واسش مهم نیست.

-ای بابا…عصبانی بوده یه چیزی گفته.تو که کینه ای نبودی..!

به خاطر کینه نبود..بحث را عوض کردم.

-افشین خوبه؟

-آره بد نیست…طبق معمول پرایدوش رو برده تعمیرگاه.

خندیدم.

-باز خراب شده؟

-باز؟اینکه همیشه خرابه…می گم شاداب..می خوای بگم افشن دانیار رو دعوت کنه..بعد مثلاً تو خبر نداری..یهو بیای..اونجا همو ببینین آشتی کنین؟یه درختم واستون می ذاریم وسط پذیرایی دورش بچرخین و آواز بخونین..بعد تو بدویی..اونم دنبالت بیاد…فقط باید دامن بپوشیا..که باد بخوره همچی مواج بشه…اون زیر میرا هم اندکی معلوم شه…

حرفش را قطع کردم.

-باز توهم زدی تبسم؟

-خب می گی چیکار کنم؟دلم می ترکه وقتی تو رو اینجوری پنچر میبینم.

-هیچی..خوب می شم..اصلاً اینجوری بهتره..بالاخره که این اتفاق می افتاد.

آهی کشید و گفت:

-راستش منم زیاد از این دوستی خوشم نمی اومد..شما دوتا هیچ سنخیتی با هم نداشتین…ولی تو خیلی وابستش بودی…اینجوری یهویی…

سوز آه من بیشتر بود.

-آره..حق با توئه…

-تو می تونی فراموشش کنی..از دیاکو که سخت تر نیست.

سخت تر بود..به خدا سخت تر بود.

-بی خیال..تبسم پشت خطی دارم.خودم باهات تماس می گیرم.

پشت خطی نداشتم…فقط نمی توانستم بیش از این ادامه دهم.سرم را زیر بالش بردم و…
دانیار:

خوابالود و خسته کلید را توی قفل چرخاندم و وارد شدم.چمدانم را کنار دیوار گذاشتم و کتم را روی دسته اش انداختم.به شدت به یک استکان چای پررنگ احتیاج داشتم.تا آشپزخانه هم رفتم..اما پشیمان شدم…خواب واجب تر بود.

-تو برو بشین من دم می کنم.

هم ترسیدم..هم تعجب کردم…سریع برگشتم و با دیدن دایی از ته دل لبخند زدم.

-دایی…

دکمه چایساز را زد و گفت:

-اینجوری مهمون دعوت می کنی پسر؟

پاهایم تحمل وزنم را نداشتند.به میز تکیه دادم و گفتم:

-چرا خبر ندادین؟

تی بگی داخل لیوان انداخت و گفت:

-چجوری خبر می دادم؟گوشیت خاموش بود…تلفن خونه رو هم جواب نمی دادی.

-آره سر سد بودم…کی اومدین؟چجوری اومدین داخل؟

-دیروز..از دیاکو کلید گرفتم.

آب جوش را توی لیوان ریخت و روی میز گذاشت.

-حالتون چطوره؟

دستانش را از هم گشود و گفت:

-احوال پرسیمونم شبیه آدم نیست.

خندیدم و در آغوش کشیدمش و فکر کردم که چقدر نسبت به دو سال قبل لاغرتر شده.

-چه خبر؟

می دانستم دنبال چه خبری ست.

-هیچی…مثل همیشه فقط کار.دیاکو چطوره؟

به صورتم دقیق شد.

-همیشه فقط کار نبود.

سرم را به زیر انداختم.

-چی شده؟

کاش می توانستم قبل از حرف زدن در این مورد کمی بخوابم.

-خیله خب…اگه گشنه نیستی برو بخواب..بعداً حرف می زنیم.

به اتاق رفتم…نتوانستم بدون دوش گرفتن به تخت بروم..آبی به تنم زدم و بیرون آمدم.صدای سرفه دایی نگرانم کرد.

-خوبین؟

صورتش سرخ شده بود.

-خوبم.

کمکش کردم دراز بکشد.

-داروهاتون رو خوردین؟

-آره…تو برو…

لبه تخت نشستم.

4.2/5 - (4 امتیاز)

Check Also

پارت ۱۲ جلد دوم اسطوره

همیشه حرفهایش نگرانم می کرد..همیشه… -باشه. -خوبه…واقعیتش من به دانیار حق می دم…تو شرایط بدی …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.