رمان سفر به دیار عشق

رمان سفر به دیار عشق

 

📚 عنوان : سفر به دیار عشق

✍🏼 نویسنده : arameeshgh20

خلاصه : 📜
چهار ساله همه ازش متنفرن… پدر، مادر، برادر، حتی همه ی فامیل با نگاه های پر از نفرت دلش رو بدرد میارن… فقط و فقط به جرم بی گناهی، بی گناهی که تو دادگاه همه گناهکاره… تا اینکه بالاخره بعد از چهار سال غریبه ای رو میبینه که از هر آشنایی براش آشناتره یا شاید هم آشنایی که از هر غریبه ای براش غریبه تره… خودش هم نمیدونه ولی این میشه نقطه ی آغاز دوباره ای برای ….پایان خوش

روی یکی از نیمکتهای پارک نشستم و به دنیای قشنگ بچه ها نگاه میکنم… عجیب دلم گرفته… مثله خیلی از روزا… دوست دارم سرمو بذارم رو شونه ی یه نفرو تا میتونم اشک بریزم و اون دلداریم بده… اما خیلی وقته که دیگه چنین آدمی رو توی زندگیم سراغ ندارم… واقعا چی شد که زندگیم به اینجا رسید… انگار آخر راهم… حس میکنم تنها موجوده اضافه ی روی زمینم… با صدای گریه ی یه دختر بچه به خودم میام… رو زمین افتاده و کسی نیست که بلندش کنه… از رو نیمکت پارک بلند میشمو خودم به دختر بچه میرسونم… جلوش زانو میزنمو کمک میکنم بلند شه

– خوبی خانم خانما؟

دختربچه با هق هق میگه: زانوم خیلی درد میکنه

نگاهی به زانوش میندازم که میبینم زانوش یه کوچولو زخم شده… زخمش سطحیه… از تو کیفم یه چسب زخم در میارمو رو زانوش میزنم

با مهربونی لبخندی میزنمو میگم: حالا زوده زود خوب میشه…. اسمت چیه خانم کوچولو؟

با صدایی بغض آلود میگه: مامانم گفته اسممو به غریبه ها نگم

یه لبخند غمگین رو لبام میشینه

-آفرین خانم کوچولو… همیشه به حرف مامانت گوش کن…

صدای یه زن رو میشنوم: لعیا چی شده؟

لعیا: مامانی زانوم زخم شد… این خانم برام چسب زد

به سمت مادر لعیا برمیگردمو میگم: سلام خانم

مادر لعیا: سلام… ممنونم بابت لطفتون

-خواهش میکنم… انجام وظیفه بود… دختر شیرین زبونی دارید

ازم تشکر میکنه و به یلدا میگه: لعیا از خانم تشکر کن… دیگه باید بریم

لعیا: مرسی خانم

-خواهش میکنم خانمی

یه شکلات از جیب مانتوم در میارمو میگم: اینم جایزت به خاطر اینکه دختر خوبی بودی و زیاد گریه نکردی

یه نگاه به مامانش میندازه… که اونم با چشماش به لعیا اشاره میکنه از من شکلات رو بگیره

لعیا دستای کوچولوش رو جلو میاره و من شکلات رو تو کف دستش میذارم

لعیا: مرسی

چیزی نمیگم فقط لبخند میزنم… مادر لعیا باهام خداحافظی میکنه و لعیا هم برام دست تکون میده… منم براش دست تکون میدم و به مسیر رفتنشون نگاه میکنم… با صدای زنگ گوشیم به خودم میام… یه نگاه به گوشیم میندازم… طاهاست… جواب میدم

-سلام داداش

طاها: سلام و کوفت… هیچ معلومه کدوم گوری هستی… نمیگی مامان نگران میشه و حالش دوباره بد میشه… زود بیا خونه

و بدون اینکه منتظر جواب من بمونه گوشی رو قطع میکنه… یه آه میکشمو از پارک خارج میشم… وقتی کنارشون هستم از من دوری میکنند و وقتی میام بیرون با من اینطور برخورد میکنند… هر چند نگرانی اونا برای من نیست بیشتر از من بخاطر آبروشون نگرانند… این پارک رو خیلی دوست دارم… بیشتر اوقات بعده کار میام اینجا… یه ربع بیست دقیقه ای میشینمو بعد به سمت خونه حرکت میکنم… همینجور که قدم میزنم یکی از شعرهای فروغ رو برای خودم زمزمه میکنم:

«ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید

با خودم فکر میکنم کاش مثله ستاره ها بودم… توی آسمونا… راحته راحت… خوش به حال ستاره ها که هیشکی نمیتونه بهشون زور بگه

ای ستاره ها که از ورای ابرها

بر جهان ما نظاره گر نشسته اید

آری این منم که در دل سکوت شب

نامه های عاشقانه پاره میکنم

ای ستاره ها اگر بمن مدد کنید

دامن از غمش پر از ستاره میکنم

با دلی که بویی از وفا نبرده است

جور بیکرانه و بهانه خوشتر است

در کنار این مصاحبان خودپسند

ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من

دیگر آن نشاط ونغمه و ترانه مرد ؟

واقعا چی شد؟ مگه من چی کار کردم که اینطور دارم تاوان پس میدم… به کدوم جرم… به کدوم گناه؟ چرا لبخند از لبام فراریه؟ چرا اینقدر دلم از زمین و زمان گرفته؟

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد ؟

به این جای شعر که میرسم آهی میکشم… چقدر وصف حاله منه

جام باده سر نگون و بسترم تهی

سر نهاده ام به روی نامه های او

سر نهاده ام که در میان این سطور

جستجو کنم نشانی از وفای او

ای ستاره ها مگر شما هم آگهید

از دو رویی و جفای ساکنان خاک

کاین چنین به قلب آسمان نهان شدید

ای ستاره ها ستاره های خوب و پاک

من که پشت پا زدم به هر چه هست و نیست

تا که کام او ز عشق خود روا کنم

لعنت خدا بمن اگر بجز جفا

زین سپس به عاشقان با وفا کنم

ای ستاره ها که همچو قطره های اشک

سر بدامن سیاه شب نهاده اید

ای ستاره ها کز آن جهان جاودان

روزنی بسوی این جهان گشاده اید

رفته است و مهرش از دلم نمیرود

ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست ؟

ای ستاره ها ستاره ها ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟ »

آه عمیقی میکشمو به سمت ایستگاه اتوبوس میرم… هنوز اتوبوس نیومده… چند دقیقه منتظر میمونم تا اتوبوس برسه… اگه بخوام با تاکسی برم اون سر دنیا تا آخر ماه پول کم میارم…

 

پارت های رمان    https://roman-man.ir        

 

 

 

1.5/5 - (2 امتیاز)

Check Also

رمان بهار پارت ۳

خودمو منقبض کردم و قبل از اینکه دیر بشه نالیدم: _ تورخدا استاد، تورخدا! _ …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.